dagboek

Tulpen en Leonardo

voorkant-site.jpg voorkant-site.jpg voorkant-site.jpg voorkant-site.jpg
Gisteren mijn atelier helemaal gepoetst en geboend zodat ik weer wat ruimte heb. Lijsten besteld en materialen aangevuld. En tot 10 uur s’avonds bezig gebleven. Dat ik een paar nieuwe cd tjes had gekregen en me weer alle kanten op kon buigen hielp hier geweldig bij. Tijd vergeten, Oi va voi op de achtergrond, meer lichtbakken. Wat ben ik blij dat een mens kan bewegen! VAn links naar rechts en achterstevoren. Wat een feest.
Het eerste werk dat ik onder handen nam dit weekeinde werd een mix van recente ervaringen.
De belangrijkste ervaring was het doorploegen van een biografie van Leonardo da Vinci. (Serge Bramly, Leonardo, de mens en zijn kunst). In het Louvre heb ik me erg verbaasd over het bezoekersgedrag rond de Mona Lisa. -In Florence verbaasde ik me ook erg rond het werk van Michelangelo en Boticelli) Zij hangt aan het einde van een gang waar je een aantal werken, 4 denk ik, van het werk van da Vinci passeert. Ik was opgetogen! Er zijn wereldwijd slechts 15 schilderijen/fresco’s bekend, bewaard gebleven die van de hand van da Vinci zijn: Een ervan is het schilderij van Johannes de Doper. Dit werk hangt bijvoorbeeld vlak bij de Mona Lisa: een geweldig schilderij. Echt iedereen liep er straal langs op weg naar de Mona Lisa. : Geen tijd, geen aandacht en geen kennis voor de kwaliteit van een schilder en zijn resterende oeuvre maar op weg om iets te zien waar je meteen een foto van maakt of een video om thuis te laten zien dat je er was. (Zo’n rare gewoonte. De reproducties in de museumwinkel zijn altijd nog 100 keer beter als je eigen foto.) De Mona Lisa is een westers archetype geworden, een instituut. En Dan Brown heeft het niet beter gemaakt.
De vorige zomer hebben we het laatste avondmaal bezocht in Milaan. Ik kan niet anders concluderen dat Dan browns’ Da Vinci Code gebaseerd is op een speculatie en niets met de werkelijkheid van doen heeft. Volgens Serge Bramley zou da Vinci weinig op hebben met vrouwen en staat zijn homofiele geaardheid meer dan vast. Aanneembaar zou zijn dat hij van heel mooie jonge jongens hield: aldus Johannes in vrouwelijke pose.
Als ik lees dat ook da Vinci aan het einde van zijn leven uit de mode raakte, gedateerd werd, dan is het fenomeen mode wel een studie waard. Ik probeerde me steeds een beeld te vormen van deze man die de helft van zijn tijd hoffeestjes vorm gaf met grappen, de rest steeds een passie najaagde om te onderzoeken wat de kern van het leven nou eigenlijk inhoudt, en af en toe een schilderij maakte maar niet door en door gepassioneerd lijkt. Niet? Of wist hij heel goed dat je alleen kan schilderen als je iets te zeggen hebt? -Hij heeft werkplaatsen vol leerlingen gehad die de ‘portretten afwerkten’ maar de portretten alleen van de hand van da Vinci zijn onvindbaar, verdwenen op een paar uitzonderingen na- Waar zijn de werken gebleven die ‘verloren zijn gegaan’: weggegooid? En waarom zijn er dan wel hele pakken schetsen-notites bewaard gebleven?
De biografie schetst een heel genuanceerd beeld over het leven van da Vinci. De biograaf laat zich gelukkig niet verleiden tot het invullen van de gaten, af en toe haalt hij Freud erbij die ooit da Vinci langs zijn freudiaanse meetlat heeft gelegd en vraagt zich dan weer af of Freud wellicht niet wat overdreven heeft met de duiding…etc.

Goed. Een andere ervaring : het bosje bloemen dat ik kreeg. Ze hoorde zo thuis in de zegeningen dat ze meteen vereeuwigd werd. Met een gouden randje.

Affordable Art Fair

voor-de-site.jpg

Gisteren onder bedreiging van springvloed aan de Nederlandsche Kusten de Affordable Art Fair bezocht. Overgevlogen van New York, Londen, nu bij de Westergasfabriek in Amsterdam neergestreken. In de mooie locatie, de ronde gashouder, in donker weer een beetje tochtige entree. De ronde hal zorgt voor een intimiteit die wel prettig is. Ook al is ‘affordable’ een engels woord, in Nederland zorgt de letterlijke vertaling voor een verkeerde opvatting van zaken. Affordable betekent niet goedkoop, wat synoniem zou staan voor een koopje, maar betekent dat het kunst is met een prijskaartje voor de gewone man. Vrouw. Mens. Gewone mensen. En het klopte.

Ik ben , eerlijk is eerlijk, meteen naar stand I.7 gelopen. Een fijn labyrinth. Kleine werkjes, grote werken, soms te veel werk. Ik groet dan wat namen en werk dat ik inmiddels al gespot heb -ben bijvoorbeeld fan van Chris Berens en houd Dorine Plaat in het oog. Ton Mertens, Ton Bouchier, hallo hallo- maar ook een voor mij grotere ster: Piero Pizzi Canella zijn prachtige tekeningen- en ook werk waar ik veel minder mee heb. Het was rustig aan het einde van de middag, dus ik kon goed kijken. Mode in de kunst: delfts blauw, kinderportretten in pastelkleuren, door-gefotoshopte-foto’s. Kwaliteit en prijsverhouding was inderdaad heel behoorlijk. Veel vierhonderdvijftigjes.
Mijn werk hangt mooi als je van links komt en als je van rechts komt is het alsof ze wat vager is als ik haar ken uit mijn atelier.
Ik sta te dicht bij dit werk om het in de enorme hoeveelheid van kunsten eromheen te kunnen beoordelen.
Ik zal haar haar eigen gang maar laten gaan, ze moet het toch zelf doen.
Wat ze inmiddels , (terwijl ik dit schrijft belt Antoinette me vanaf de stand), gedaan heeft.
Ik wens het echtpaar dat haar herkend heeft alle plezier met het werk!

Stempels en zussen

Vroeger, lang geleden, waren mijn oudere zus en ik tot elkaar veroordeeld. Er was nog niet zoveel televisie en wij kregen van mijn moeder HEMA kladblokjes en een blauwe balpen. We moesten ons maar vermaken. Mijn zus bedacht de leuke dingen. Poppetjes maken en daarbij de kleertjes die je dan met lipjes om de poppetjes heen kon vouwen. Het lukte me nooit. Maar ik kon weer Tina uit de Tina heel goed na apen. En dan kon zij weer heel goed gedichtjes schrijven voor Sinterklaas. Het werd een kleine maar soms keiharde competitie.
Mijn zus was beter op school en ze was sneller, veel sneller dan ik. En terwijl ik me afvroeg of ik wel een kunstenaar kon worden , ooit, was mijn zus allemaal spannende dingen aan het doen in de journalistiek. In de tijd dat ik in Denemarken op een boerderij aan het ploeteren was kon ze me zeggen: ‘Frans, je leeft echt in het Stenen Tijdperk ‘ en dan had ze gelukkig de laatste leuke tijdschriften bij zich. Ze bracht me Kaffe Fasset -een breiwonder- en allerlei laatste nieuwe kunst en cultuur – dingetjes.
Nu wonen we 100 km uit elkaar. Mijn zus doet geen journalistiek meer, tenminste, dat denkt ze. En dan komt ze ineens met de leukste losse vrolijke dagboekwerkjes die ze de hele familie rondstuurt. Beeld en tekst gecombineerd tot de meest grappige observaties en opmerkingen. Op haar verjaardag blijkt dat iedereen die in haar dagboekwerkjes voorkomt zich gestreeld en geëerd voelt. Je zou er zelfs gekke dingen voor gaan doen. Ook mijn puberzonen bewaren zo’n kaartje en dat wil heel wat zeggen.

siebejpeg.jpg
Kitty stuurde dit kaartje aan Siebe

http://www.kittykilian.nl/index.htm

Pensa coni sensi senti con la mente..

biennale.jpg
It would be nice to do something important.
Something political?

Noorse inzending Biennale Venetië

Venetië in het begin van de maand augustus was zonnig en rustig. Met in mijn hoofd de beetje gaperige kritieken op deze aflevering -de 52 ste- begon ik de rondgang van de Giardini , naar de Arsenale en sommige plekken in de stad een beetje voorzichtig. Gelukkig verdween het beduchte erg snel na het betreden van het Spaanse paviljoen -Josee Luis Guerin met Laure je t’aime die Mark errug aansprak- Los Torrenznos met wel heel komische persiflages op politiek gedrag-en werd ik ontzettend gefascineerd in het Italiaanse paviljoen door de installatie van Sophie Calle over de dood van haar moeder. In twee ruimtes wordt een sfeer van een doodsbed geschapen. De video laat een vrouw zien die sterft. Steeds wordt gevoeld en gechekt door artsen, familie, onduidelijk wie, of de vrouw nog leeft of gestorven is. Hoewel de dood onherroepelijk is werd het moment van sterven zo dichtbij gehaald en zo ge -ontmystificeerd dat veel mensen, merkte ik, geschokt reageerden. Wat in kunstruimtes zoveel wil zeggen als snel weglopen met een gezicht van ah nee-.“Pensa coni sensi senti con la mente..”Lees verder

Documenta XII

De jeugdherberg in Kassel had nog twee plaatsen. Heel Kassel zat vol. Niet dat je dat kon merken als je rondliep: Documentagangers speuren is een leuke bezigheid: Pas in de biertent aan het water spraken we mensen die ‘leider noch nicht’ de Documenta bezocht hadden.

Eerlijk is eerlijk: de vorige Documenta in Kassel was er voor mij een die me de hele tijd het gevoel gaf dat ik mijn huiswerk niet goed genoeg had gedaan. Percentage zwarte pakken en vormgeversbrillen was in 2002 enorm hoog. Ik in mijn bloemetjesjurk voelde me te frivool, te gewoon, Te..niet serieus genoeg.
Maar ik ben naar de Documenta gegaan na een aanbeveling van Gijs van Tuyl in het radioprgramma Opium. Van Tuyl is de directeur van het Stedelijk in Amsterdam. Hij boezemt vertrouwen in. Door de huidige tentoonstellingen van het Stedelijk en door de volgbaarheid en logica in zijn keuzes en opvatting. Ik wil daar best meer van weten. Hij vergeleek de Biennale, de Documenta en Art Basel met elkaar. De Biennale is mijn vaste trip langs Venetië , ieder tweede jaar sinds 1994. -Bloemetjesjurken!- Volgens hem kan ik beter niet gaan- en vele anderen met hem. Ik ga toch. Zijn enthousiasme over de Documenta werkte aanstekelijk. Ik was toe aan herziening.“Documenta XII”Lees verder

vijgen en vogels

Iedereen om me heen is op weg vakantie te gaan vieren. De telefoon houdt zich stil. Ik houd me bezig met een aantal gedichten van Marjoleine de Vos en ik zoek verborgen eilanden en rijpe vijgen. Ik wil zo graag een schaal met vijgen schilderen -naast een vrouw- die zo aantrekkelijk is dat je haar niet kan laten staan. Ik wilde dat vorig jaar ook al in de vroege zomer en daarom heb ik destijds veel vijgen gekocht. De hele zomer door. Ik ken nu de meest verrukkelijke vijgentaart. En dat terwijl ik geen taartenbakster van nature ben. Banaal genoeg is het de ‘crostata di fichi’ uit het boek Jamie’s Italy.
vogels-en-vijgen.jpg

Het is zomer, het workshopseizoen is voorbij, dit is mijn tijd.

Gisteren ben ik nog even in Doornenburg geweest en heb afscheid genomen van de vlagzeilen. De kleur is aan het vervagen, ze hebben ook wel ontzettend veel te verduren gehad de afgelopen weken. Bakken met regen. Windstoten van 7 -wat eigenlijk? windkracht?- Toch blijven ze fier overeind.

Vlagzeilen VI – afkicken

dscf0087.JPG

Het is zondagochtend 10 juni. Vroeg nog. Je zou zeggen: het is volbracht. Ze staan. Er is een -beetje bij elkaar geharkte- opening geweest door burgemeesters en RWS samen, ik kon er niet echt wijs uit worden. Een hecht samenwerkingsproject tussen veel partijen, dat was wel duidelijk met zoveel sprekers. Het werk zelf zal het werk moeten doen. Dat trekt zich gelukkig niet zoveel aan van dat soort gelegenheden.
Tijdens de opening hoorde ik achter me man A tegen bij man B zeggen: ‘Bij de pont staan van die hele grote schilderijen. Ik heb er niets mee maar ik vind het toch mooi.’“Vlagzeilen VI – afkicken”Lees verder

Vlagzeilen V

dscf0005.jpg
Proefopstelling bij Schreur. Bovenkant wordt nog bijgesneden. 

Beneden liggen nu vier vlagzeilen die werkelijk helemaal af zijn. Er zijn er nog twee te gaan. In feite is het niet de tijd die het kost om ze te maken: het is de luchtvochtigheid die tegen zit.

De stof wordt steeds weer gedrenkt in acryl. Maar om een nieuwe laag aan te brengen moet de onderlaag helemaal ingedroogd zijn. Hoe transparant de doeken ook zijn: Ieder doek heeft minstens 6 lagen verf opgebracht gekregen.

Met wat schoonheidsfoutjes is de eerste vlag dan gehesen en als je er voor staat, het licht valt op de voorstelling, dan werkt het zoals gehoopt. Nog een week te gaan.

Scroll to top