In de winter van 2010 werd ik ziek. In de periode van ziek-zijn heb ik door veel kunstboeken gebladerd en ben ik gefascineerd geraakt in de werk- en vertelwijze van de Vlaamse primitieven. Als 'groep' in mijn ogen de meest talentvolle schilderschool van de Lage Landen. Zo wilde ik ook kunnen schilderen. (Jaloezie bekroop mij.)
In de periode van herstel begon ik, bij wijze van privéprojectje een klein onderdeel uit het werk 'Eligius in zijn werkplaatst' van Petrus Christus (1449) in zeer uitvergrootte vorm na te schilderen, wetende dat mijn motoriek nooit met twee haartjes op een penseel en met een loep in de andere hand op de kleine mm, zou gedijen.
Het werd een feest.
Nog een werk volgde, nu een Memling, fantastiche schilder. Rogier van der Weijden, een 'net niet echte' want uit de werkplaats van...
De moeder, de dochter, de zoon, de nicht, de jonge, de echtgenoten...  uitgebeelde emoties  in een schilderij zijn bijna  gênant  om te maken. En toch, al schilderend leer ik de juiste milimeters te raken en worden de meesters wegwijzers voor mijn eigen zoektocht. In bewondering voor het handwerk, en voor onze kunstgeschiedenis.