Een vrijdag zou goed uitkomen. In het kader van onze jaarlijkse excursie ‘avec plaisir’ (dit jaar zaterdag 6 februari) waren we in november al bij elkaar gekomen: Waar zou JIJ nou echt heen willen?

Ik wist het wel. Als er één museum is waar ik graag heen ga, weer of geen weer, ieder jaargetijde, is het wel Insel Hombroich. Dus reden Nirdosh -van Heesbeen- en ik gisteren door een wit landschap om aan te komen in een ‘bezoekersvrij’ parkmuseum. (Er liepen, ergens, nog twee mensen, wij kwamen ze slechts een keer tegen.)  Het park, de gebouwen, de ruimte en het waanzinnige genieten in het kijken…alsof we door een schaal van tijd en schoonheid liepen.
Insel Hombroich is zo ingericht dat al je zintuigen tot leven komen. Je ogen, het luisteren, de samenhangen tussen alle werken die te zien zijn, of het nu Khmerbeelden zijn, ijzersterk werk van Yves Kleijn, of Indiaanse veren-wandtapijten. Alles houdt verband met elkaar.
En ja, het cafépaviljoen bood linzensoep en warme dranken.

Wat waren wij gelukkig.

2 januari.

Het is koud in mijn atelier. De gaskachel staat te snorren, het hele huis slaapt nog zijn  roes uit. Het is stil.

Ik zit al een tijdje om me heen te kijken alsof ik hier voor het eerst kom.

Een nieuw jaar.

: Nieuwe werken. : Nieuwe verhalen. : Nieuwe mogelijkheden.

De eerste minuut van dit nieuwe jaar, buiten staand met een shagje in mijn handen om mijn neefje te helpen met zijn knallertjes, heb ik een trek genomen en besloten dat dit jaar in het teken staat van inspiratie.

Niet raar voor een schilder.

Maar goed om mezelf toe te wensen.

En daarbij iedereen dit toe te wensen.

INSPIRATIE

Het kostbaarste , mysterieuste, veel genoemde en o zo kostbare gebeuren.

Er is genoeg van, het ligt voor het oprapen,

als je maar durft.

Met de koorts nog in mijn benen toch afgezakt naar de Pont in Tilburg. Bill Viola’s installaties gepresenteerd in de kleine ruimtes maakten alles goed. Rustig de tijd kunnen nemen voor zijn werk is van het grootste belang. Toen ook nog Fiona Tan’s St Sebastiaan me lange tijd geïntigreerd hield dacht ik dat mijn dag niet meer stuk kon.

Toch nog even naar het Textielmuseum. En daar werd ik verblind door de stoffen van de Japanse, poëtische ontwerper Akira Minagawa. Zijn schetsen en ontwerpen zijn geïnspireerd door scandinavische beeldtaal. Of het nou de japanse invloed, of de scandinavische beeldtaal is , ik weet het niet. Maar de verfijning van zijn stoffen, de beeldende eenvoud raakten me enorm. Nooit gedacht dat textiel me zo kan raken.

In juni werd ik gebeld door Otto Koedijk. Of ik een omslag voor een boek wilde maken. Het zou een boek zijn met interviews, door Marije geschreven over mensen, werken en liefde. Ik ben altijd in voor liefde dus ik zei meteen ja. En maakte een omslag, die inmiddels is omgezet en gevormd tot de voorkant van een boek. En het boek wordt as zaterdag ‘geopend’ door een echte burgemeester. Meer informatie via onderstaande link.

http://www.marijeverbeeck.nl/index.html

http://www.nps.nl/page/programma/424/kunststof

Wat een fijn interview met Joke Hermsen! Ze benoemt, na een half uurtje inleiding, de noodzaak van tijd en omtrekkende bewegingen maken om tot creativiteit te komen. Net als Hermsen fascineert het gegeven tijd mij in hoge mate. Het steeds maar in contact zijn met anderen, deadlines en targets halen, en een groot appél dat gedaan wordt op onze hersenen in het werk dat we doen, het houdt onze hersenen steeds alert en in de waakstand. Focussen van de hersenen is niet slecht, maar de hersenen dienen, volgens Hermsen ook te ontspannen. En die ontspanning levert op korte termijn niets op, op de lange duur dan weer wel. Mijmeren, klungelen, dromen, wauwelen, kletsen, het zijn niet voor niets zulke weinig krachtige woorden, denk ik dan, maar ze zijn wel lekker. Hermsen signaleert in onze maatschappij een grote beleving van tijd-schaarste.

Beuys zei het al, creativiteit is de eigenlijke bron van een maatschappij. Hij zei eigenlijk precies hetzelfde.

‘Alles met aandacht gedaan, bezit kwaliteit. Aandacht is het belangrijkste ingrediënt voor creativiteit’. En dan noemt hij in minder moeilijke bewoordingen het zetten van een kopje koffie als voorbeeld: koffie, met aandacht bereid en geserveerd, is waanzinnig lekker…

China. En dan op een hoogte van meer dan 4000 meter. We bevonden ons nog net niet in Tibet, maar wel in de streek waar van oudsher Tibetanen wonen. Overal om ons heen lucht en uitgestrekte lege berglandschappen. Adembenemend. Her en der gebedsvlaggen, stupa’s, en dan weer helemaal niets. behalve een lichtgrijze lucht, stenen en mossige grond. Op bergwanden zijn met stenen spreuken en gebeden geschreven die van tientallen kilometers afstand te lezen zijn.En kom je in dat landschap, dat zindert door de werking van het licht, iemand tegen dan zijn het mensen met dieprode sieraden van koraal en zilver, felgekleurde schorten over geborduurde rokken, het haar als sieraden in enorme roze doeken gewikkeld. Mannen en vrouwen zijn imponerend in hun aanwezigheid. Een hele krachtige schoonheid. De trots van mensen wier rechten steeds meer afbrokkelen. Die onderdrukt en geplaagd worden door een regering die hen niet wil begrijpen. En, dacht ik regelmatig, ook niet in staat is om te begrijpen. Tibetanden zijn mensen die leven vanuit hun hart. Onze Chinese gidse zei op een goed moment: ‘voor deze mensen is geld niet zo belangrijk, maar gezondheid en familie wel’.Het verschil tussen beide volkeren werd daardoor helder geïllustreerd. Ze vergat het meest essentiïele, het boedhisme.

Ik kon niet anders toen ik thuiskwam. De beelden wilden niet van mijn netvlies. Met het gevaar voor romantiseren heb ik meer willen maken dan gekleurde rokken. Maar juist een mens , een dijk van een wijf, een volk, een wezen.

Voor wie naar de AAF gaat, zoek de tien verschillen tussen deze foto en het schilderij…..Galerie Meander presenteert een aantal werken.

http://www.affordableartfair.nl/

Dit portret is gemaakt door Antonello da Messina. Het is te zien in de National Galery in Londen. Een beetje een in elkaar geknutseld schilderij wat de wijten is aan slechte conservering en de kunstenaar heeft de rechterhand verplaatst -in het proces. een mij niet onbekende ingreep. Een paginagrote afbeelding hangt nu alweer een paar maanden in mijn atelier. Het is geweldig. En roept op tot stilte. Ik kon het niet laten en moest op zoek naar die stilte.

Merina Beekman.   zonder titel 2008

Dit voorjaar was ik in Galerie Slewe  (Amsterdam) bij de opening van de tentoonstelling van Merina Beekman. Ze was er ook en zat wat achteraf in de vensterbank. De Pont  in Tilburg liet in diezelfde tijd ook haar werk zien. In China heb ik regelmatig aan haar werk moeten denken. Zelfs zo dat ik bij thuiskomst een artikel over haar werk tevoorschijn heb gehaald . Wat was nou precies haar fascinatie bij de culturen in Afghanistan, Azië, Noord Afrika…

En toen stond er een advertentie in de krant ,zaterdag.  Merina Beekman is overleden. Verder kan ik geen berichten vinden. Ik wil er gewoon niet aan dat ze er niet meer is.

Carice van Houten bij Zomergasten zitten in een prachtig outfitje, heel mooi retro met kantjes en haar haar was een beetje na-oorlogs en haar gezichtje was zo mooi en haar interviewster had ook al van dat naar achteren geslagen haar met een toevallige lok die steeds naar voren viel. Nét had ik het begin voor een groot portret opgezet en was meteen op de ogen aangevallen, grote ogen die een hele ruimte moeten ‘nemen’ zonder dat ze grijpen. Echte ogen. Niet een gelijkend portret.

Toen dacht ik: Is het nu toeval ? Dat het haar voor deze vrouw  óók een beetje na oorlogs moet worden en haar bloesje van kant? Of heerst er een algemene heimwee naar een vorm van fijnheid ? Carice van Houten hield een pleidooi voor esthetiek die samenviel met haar eigen woorden en verschijning. Haar belangrijkste opmerking, in mijn ogen, was dat een film als ‘das Leben des Anderen’ er helemaal op gestyled was om alléén maar via de rechterhersenhelft opgenomen te worden. Ik had er graag meer over gehoord.

…wordt vervolgd…