Gisteren is het werk voor Laren opgehaald. Na drukke dagen met veel verf heb ik toen eerst het atelier geboend en heb daarna bij de buren heerlijke kip gegeten.

Mijn werk is dit voorjaar sterk onder invloed gekomen van de cursus die ik volgde over de periode waarin de Vlaamse Primitieven hoogtij vierden. De hoorcolleges waren voor mij een warme douche. Beelden opslurpen, weetjes horen, maar zeker me helemaal bezighouden met deze tijd waarin magie bekende taal is. Aan het werk aan dit schilderij hoorde ik iemand Leonard Cohen citeren:

‘There is a crack in everything, thats’ where the light gets in’. met mijn penseel nog boven het doek wist ik waarom ik dit werk aan het maken ben. Ik wist het helemaal zeker.

“Anthem”

The birds they sang
at the break of day
Start again
I heard them say
Don’t dwell on what
has passed away
or what is yet to be.
Ah the wars they will
be fought again
The holy dove
She will be caught again
bought and sold
and bought again
the dove is never free.

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack in everything
That’s how the light gets in.

We asked for signs
the signs were sent:
the birth betrayed
the marriage spent
Yeah the widowhood
of every government –
signs for all to see.

I can’t run no more
with that lawless crowd
while the killers in high places
say their prayers out loud.
But they’ve summoned, they’ve summoned up
a thundercloud
and they’re going to hear from me.

Ring the bells that still can ring …

You can add up the parts
but you won’t have the sum
You can strike up the march,
there is no drum
Every heart, every heart
to love will come
but like a refugee.

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That’s how the light gets in.

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That’s how the light gets in.
That’s how the light gets in.
That’s how the light gets in.

2 januari.

Het is koud in mijn atelier. De gaskachel staat te snorren, het hele huis slaapt nog zijn  roes uit. Het is stil.

Ik zit al een tijdje om me heen te kijken alsof ik hier voor het eerst kom.

Een nieuw jaar.

: Nieuwe werken. : Nieuwe verhalen. : Nieuwe mogelijkheden.

De eerste minuut van dit nieuwe jaar, buiten staand met een shagje in mijn handen om mijn neefje te helpen met zijn knallertjes, heb ik een trek genomen en besloten dat dit jaar in het teken staat van inspiratie.

Niet raar voor een schilder.

Maar goed om mezelf toe te wensen.

En daarbij iedereen dit toe te wensen.

INSPIRATIE

Het kostbaarste , mysterieuste, veel genoemde en o zo kostbare gebeuren.

Er is genoeg van, het ligt voor het oprapen,

als je maar durft.

Woensdag opent weer de Affordable Art Fair. Vorig jaar een omstuimig succes en ik houd nu mijn hart vast: Zal het weer zo dynamisch zijn? Zo leuk? Ik heb inmiddels een erg goede band met de Westergasfabriek , want ook Cohen trad daar deze zomer op.

http://www.affordableartfair.nl/impression.html

Stille Zon, mijn laatste werk zal daar ook hangen.  Mijn gesprekken met mensen  over een eventuele reis naar China volgend jaar hebben mijn antennes wijd open gezet voor aziatische invloeden. De dialezing van Nirdosh (Petra van Heesbeen) over keramische ontwikkelingen in China en haar porceleinen theepotten vonden een weg naar mijn werk.

Deze vrouw biedt aan en ontvangt in een groot geduldig gebaar.  Bij dit werk ben ik minstens vijf dagen, waarschijnlijk langer, met haar ogen bezig geweest. Alsof ik de uitdrukking zelf nog niet wist te benoemen. Ik merkte dat ik regelmatig met ingehouden adem en een te klein kwastje voor woorden weer aan het oog bezig was. -Ben er zelfs nog de stad voor in geweest om te zoeken naar foto’s van een van de speelsters in Grey’s Anatomy. Zelden zo’n leuk personage in een soap tegengekomen als Sandra Oh, met zulke veelzeggende ogen -.

Ik ga maar eerst eens grote opruiming houden in mijn atelier, het stoepje schrobben en kijken wat er nu gaat komen, deze koele herfst.

Onze goede vriend Michaël heeft een beeld gemaakt. Terwijl we het bekeken vertelde hij dat hij het altijd zo gek vond dat een beeld, als het af was, echt iets anders wordt. ‘Mensen zien altijd alleen maar het eindresultaat, ze weten niet half hoe groot het LIJDEN is als je een beeld maakt.’
Juist dit gegeven maakt me steeds voorzichtiger met het bijhouden van een blog over mijn werk. Het lijden is privé. Mijn beslissingen vaak grillig. Mijn werkwijze is een beetje als mijn leven; iets doen, kijken of het klopt, bijstellen of veranderen. Erg intuïtief. Maar het is niet alleen maar intuïtie, het is een soort omgekeerd leren. En het vraagt een enorme concentratie op het werk. In periodes van hard werken valt het me vaak zwaar om mijn tijd te verdoen: wat dat dan ook moge zijn want er zijn uren dat ik niets doe - hoorde Klaas Gubbels dat vertellen in een interview -Kunststof-en heb hem ervoor bedankt-.
Zoiets als naar de film Mamma Mia gaan.
Maar tsja, Michaël had zijn beeld af -hij wel- dus we gingen en het was geweldig leuk en energiek. In Zürich met op een rij een Zwitser, een Zweedse, twee Duitsers en twee Nederelanders die tijdens de pauze en na de film hun herinneringen deelden. Ik vond Abba altijd iets triests hebben, maar Meryl Streep vond ik he-le-maal ge-wel-dig .
Over iconen gesproken.

En ja, ook tekeningen van Louise Bourgeois gezien die zoooo energiek zijn, zoooo helemaal goed

Ik roep iedereen toe dat ik na 6 april weer ga leven. Maar tot dan ben ik nog zo veel mogelijk aan het werk. Tot dan probeer ik nog zo veel zo goed en zo rustig mogelijk af te krijgen. Deze week gaan uitnodigingen de deur uit en bereid ik me intern -en met plezier- voor op wat komen gaat.

Plaats: Villa Sonsbeek Arnhem
Tijd: 15.00 uur
De vrouwen die uitgenodigd zijn om een bijdrage te leveren aan de opening van 6 april zijn:

Corinne Hemink -van der Hoeven, die ik een paar jaar geleden heb ontmoet en met wie ik een paar maanden samen heb kunnen werken. Zij is gewend om anderen te bevragen op hun inspiratiebronnen, hun volharding, en kijkt niet cynisch naar kunst/wetenschap, maar zoekt steeds naar verbanden. ZIj gaat de tentoonstelling openen.

Marije Verbeeck, schrijver -en in die hoedanigheid degene die het beste weet te verwoorden wat ik zoek, omdat zij voor een deel hetzelfde pad volgt. Een heerlijke mee-lever.

Marthe Koning, coördinator Kunsthuis de Secretarie, maar voor mij een heel stimulerend contact omdat zij vanuit een geheel ander perspectief -die van een tentoonstelling maken- en haar wijze van vragen stellen me als geen ander weet te prikkelen

Signe Kiel , -solo- zangeres oude -barok- muziek. Zij laat zich door de tentoonstelling inspireren om -vrijwel zonder begleiding- een lied te zingen, als antwoord op en echo uit het verleden, gezongen in het heden, ik zie een parallel tussen onze werken en ben heel benieuwd…

willy van der duyn

Vrijdag ons project ‘Tempel van de Muzen’ gelanceerd. Waanzinnig veel belangstelling voor dit multi-disciplinaire-project. Waar halen die onderwijsbevoegden toch die abstracte woorden vandaan: belevingstocht is de juiste noemer. Ik houd van dit soort probeersels maar ben wel benieuwd wat ‘men’ er van gevonden heeft. Traditioneel was het zeker niet, en verrassend heel erg wel. ( http://www.scalacentrumvoordekunsten.nl/)
Op de valreep dit weekeinde nog: opening expositie van werk van Willy van der Duyn. Vorige week bij mijn rondgang in de Eusebiuskerk in Arnhem steeds weer bij haar werk uitgekomen. Prachtig persoonlijk werk. Zaterdag in de Albert Heijn Hans Emmelkamp (Galerie de Sluis Meppel http://agdesluis.berka.nl/) tegen het lijf gelopen die me vertelde dat hij die middag werk zou openen -beetje plastisch uitgedrukt- wat ik vermoedelijk wel zou waarderen. Ja dus. Het werd een te snel bezoekje.
En de opening van de expositie van werk van Cobi Mooiweer in de Witte Kamer in Delden. Ook hier: Te snel, te snel te snel. (Sorry Co!)

detail van een bijna-af werk

Vandaag realiseerde ik me dat veel van mijn werken te maken hebben met luisteren. Ik heb dat niet zo bedoeld, nu ik ze bij elkaar zet blijkt het zo uit te pakken.
Twee jaar geleden, bij het schilderen van Eva Maria heb ik mezelf beloofd niets meer te hoeven: niet de regels van het schilderen, niet beantwoorden aan de verwachtingen van de buitenwacht, maar mezelf toestaan alles te mogen maken wat er in me op zou mogen komen. Zware kitsch zonder gêne. Engelen zelfs als het nodig zou blijken.
En het was nodig.
Het bleek het begin van klassiek experimenteren. Van de ene kant het aanhalen van de ‘klassieken’(wat zoveel wil zeggen als door Italië reizen met biografiëen van Michelangelo en consorten op schoot), op zoek naar zeggingskracht in de verbeelding en het waarom van die zeggingskracht. Wat ook zoveel wilde zeggen als mijn eigen banaliteiten maar eens bekijken.
Ik ben achter de ezel gaan staan en heb  veel uren gewerkt die niet effeciënt waren, heel veel uren van doorwerken, van veel te ver doorgaan en toch weer doorgaan omdat ik met het resultaat echt niet tevreden kon zijn, steeds weer een evenwicht hervinden. Luisterend eigenlijk, naar waar ik het meeste zin in had en kijkend naar de beste werking.
Modern management zou niet aan mij besteed zijn. Ik zou als zwaar onrendabel afgeschreven worden.

Bij de nieuwe kleuren verf lag een grote tube groene aarde. Smeerde geweldig, goed mengbaar. Het moest en zou een heel groot vlak groene aarde worden. Het liefst zou ik hele wanden met deze rustgevende kleur beschilderen. Omdat het groene aarde heet? In deze winterkou misschien ook wel iets dat aanspreekt. Mij wel tenminste. Ik wilde het gewoon graag uitsmeren, er met mijn neus opzitten. En de vrouw was er eigenlijk meteen, aanwezig, lekker midden op het vlak. Even kwam Giotto om de hoek kijken, ik heb hem maar een knipoog gegeven. Hij kon het hebben.

Laat het een nieuwjaarsgroet zijn dit schilderij. Een feest om te maken.

De bladzijde ‘ín beeld’is de pagina met foto’s.

Het is zondagochtend 10 juni. Vroeg nog. Je zou zeggen: het is volbracht. Ze staan. Er is een -beetje bij elkaar geharkte- opening geweest door burgemeesters en RWS samen, ik kon er niet echt wijs uit worden. Een hecht samenwerkingsproject tussen veel partijen, dat was wel duidelijk met zoveel sprekers. Het werk zelf zal het werk moeten doen. Dat trekt zich gelukkig niet zoveel aan van dat soort gelegenheden.
Tijdens de opening hoorde ik achter me man A tegen bij man B zeggen: ‘Bij de pont staan van die hele grote schilderijen. Ik heb er niets mee maar ik vind het toch mooi.’ (more…)