Titi Zaadnoorddijk studeerde in hetzelfde jaar als ik af aan de HKU in Utrecht. Nooit zijn we elkaar tegen gekomen: mijn standplaats was Amersfoort, die van haar Utrecht. Maar nu woont zij in Scherpenzeel en organiseert een kunstroute. De Scheener Kunstroute. Met een aantal geselecteerde kunstenaars, vooral uit Titi’s speciale koker. Want alleen daarvoor zou je al af kunnen reizen naar Friesland. Maar ook voor een concert met Nynke Laverman bij het krieken van de dag. Of het boek of fishes and birds waar Titi en Kitty veel werk in hebben zitten.

http://www.kunstaandescheene.nl/

www.titi.nl

Gisteren is het werk voor Laren opgehaald. Na drukke dagen met veel verf heb ik toen eerst het atelier geboend en heb daarna bij de buren heerlijke kip gegeten.

Mijn werk is dit voorjaar sterk onder invloed gekomen van de cursus die ik volgde over de periode waarin de Vlaamse Primitieven hoogtij vierden. De hoorcolleges waren voor mij een warme douche. Beelden opslurpen, weetjes horen, maar zeker me helemaal bezighouden met deze tijd waarin magie bekende taal is. Aan het werk aan dit schilderij hoorde ik iemand Leonard Cohen citeren:

‘There is a crack in everything, thats’ where the light gets in’. met mijn penseel nog boven het doek wist ik waarom ik dit werk aan het maken ben. Ik wist het helemaal zeker.

“Anthem”

The birds they sang
at the break of day
Start again
I heard them say
Don’t dwell on what
has passed away
or what is yet to be.
Ah the wars they will
be fought again
The holy dove
She will be caught again
bought and sold
and bought again
the dove is never free.

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack in everything
That’s how the light gets in.

We asked for signs
the signs were sent:
the birth betrayed
the marriage spent
Yeah the widowhood
of every government –
signs for all to see.

I can’t run no more
with that lawless crowd
while the killers in high places
say their prayers out loud.
But they’ve summoned, they’ve summoned up
a thundercloud
and they’re going to hear from me.

Ring the bells that still can ring …

You can add up the parts
but you won’t have the sum
You can strike up the march,
there is no drum
Every heart, every heart
to love will come
but like a refugee.

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That’s how the light gets in.

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That’s how the light gets in.
That’s how the light gets in.
That’s how the light gets in.

Toen ik gisterenavond thuiskwam en het antwoordapparaat afluisterde was het Deva, met het bericht dta Louise bourgeois is overleden. Vanochtend het artikel in de krant. Vanaf 11 september dus, in het Gemeentemuseum, maar ook in het DIA Beacon, nabij New York, Louise is gestorven.

Van Galerie Hein Elferink kreeg ik kaartjes voor Art Amsterdam. Handig, ook met heel voordelige treinkaartjes , dus hoewel druk , ik ging. Leuke ontmoetingen heb je altijd op de Art Amsterdam. Met echte mensen dan. En ontmoetingen met werk. Twee uur heb ik gelopen en gedwaald en gezocht en bekeken. Mijn neus achterna. Steeds weer viel mijn oog op iets maar wilde niet rustig worden. Tot ik bij Galerie Kranendonck voor de foto’s stond van Stephane Couturier.

Het zijn natuurlijk schilderijen, maar dan gefotografeerd. Het gaat over verval, verleden, doorkijken en ritme, kleurencombinaties. Ben een aantal keer teruggeweest, en heb mijn geld nog staan tellen. Want hoewel ik kan formuleren waar het over gaat, ik kan het niet bevatten, het werk is sterker dan de elementen waaruit het opgebouwd is. Het vraagt een rustig bankje om op te zitten niksen en dan te kijken, het werk, al haar werk biedt een enorm kijkplezier.

En dat viel me op: er waren weer modes te ontdekken -lekkere dikke olieverflagen als composities- er was veel heel veel figuratie maar her en der doken weer meer formele werken op. Er waren moedige stands en er was geslijm, geschmier, herhaling…maar waar heb je dat niet?

verwondering

Om een bak energie te krijgen en even een glimlach en dan ook herkenning…bekijk het prachtig filmpje van Yvette van der Aa!!!!!

MMK Arnhem

Op weg naar het zuiden gestopt in Arnhem voor de werken van Hilma af Klint. Was al lang niet meer in Arnhem geweest en wat ik aantrof vond ik mooi, vreemd, en zwaar zwaar verontrustend. Geheimen zijn leuk en het gaat hier over een setje ‘geheime’ werken waar ‘de wereld nog niet aan toe’ zou zijn geweest. Die nu openbaar gemaakt worden. Het gaat over theosofie, over channeling, seances, altaarstukken en dramatische gevolgen na de ontmoetingen met meneer Steiner (Dan schildert ze niet meer en vangt na 2 jaar aan te nat in natten. Ik heb met open mond staan kijken naar de getemde kunstenares die ineens ontkracht, liever gezegd gecastreerd lijkt. Woedend stond ik naar de prutserige werkjes te kijken.) Het museum heeft de tentoonstelling heel goed gepresenteerd en ook respectvol. En de werken…De directeur van de Kunstacademie in Odense was,25 jaar geleden, een antroposoof die ook dit soort zwaar beladen werken maakte. Ik houd niet van symbolen als ze iets anders betekenen dan wat ze voorstellen. Ik bedoel : dierenriemtekens die hele planetenstelsels in symbool moeten representeren. Figuren die ‘mensheidsrepresentanten’ worden genoemd en herkenbaar zijn aan opgeheven armen en neerwaartse gebaren. Plus alle andere symboliek eromheen terwijl de figuur zelf een stijf, levenloos ding is. Het is zo bedacht. Zo wéttelijk.

Maar deze werken waren wel bijzonder omdat ze VERF waren. Omdat de verf er op gesmeerd was omdat de kunstenaar niet anders kon dan verf laten leven. En sommige beelden waren echt heel indrukwekkend. En weird. Het verschil tussen Hilda af Klimt en een Malevich -als we dan toch in het vergelijken gaan- is dat de subtiliteit van de boodschap bij Malewich over beelden en hun werking en begrenzing gaat. En af Klints’ werk gaat over oertekens die zo in hun tijd thuishoren dat ik bijna niet kan geloven dat zij de beelden door seances doorkreeg. Ronduit intrigerend en, nogmaals, tot het zwaar onbehagelijke aan toe.

Ben gevlucht naar Fiona Tans’ Marco Polo installatie Disorient die ik al kende uit Venetië maar waar in Arnhem iets geweldig extra’s aan werd toegevoegd: Het uitzicht over de Rijn. Azië en Nederland in een beeld bij elkaar gebracht. Snel verder naar het zuiden.

Een gezelschapspel voor bloggers,  zo noemt Kitty de aanbeveling die je kan krijgen van een andere blogger. Er hoort een opdracht bij:  zeven dingen vertellen die je lezers nog niet van je weten. En dan ook weer , het liefst 7 bloggers taggen in je eigen weblog. Kitty tagte me.

Okay, daar komt ie dan:

1. Ons dakterras is sinds een week een echt ‘groen dak’, zodat we vanuit onze keuken niet meer uitkijken op een gewoon plat dak, maar op echte zwarte aarde….de grassen en mossen worden binnen een paar dagen geplant….

2. Ooit was ik wedstrijdroeister, heb jaren (!) niets  meer gedaan maar ben onlangs door een vriendin overgehaald weer in de boot te stappen.

3. Man Mark vertrekt over een week voor een 4 maanden voettocht. Alles staat in het teken van… www.markloopt.nl

4. Ook was ik ‘boerin’ op een biologisch dynamisch landbouwbedrijf in Denemarken. Ik eet nog zoveel mogelijk biologisch en maak me druk over onze aarde.

5. Ik heb bijna alle afleveringen geluisterd van Kunststof, de laatste 2 jaar.

6. Ben verslaafd aan krant lezen, in het weekeinde liefst drie kranten, in bed, ’s ochtends, met koffie, heerlijk.

7. Coco Rosie, favoriete muziek bij het krantlezen , vooral het nummer waar een liefdesliedje vermengd is met het gepruttel van een koffiezetapparaat.

En dan de tags die zomaar bij me opkomen. Na Marije Verbeeck , ook de site van Mark en meteen ook die van Yvette van der Aa . Zodra ik op meer kom zet ik ze erbij!

http://offishesandbirds.blogspot.com/

Kitty heeft in de loop van de winter een netwerk bij elkaar gebracht van  kunstanaars en illustratoren. Samen zullen zij, ik moet eigenlijk zeggen wij, een piepkleine tentoonstelling gaan maken met de titel Fishes and Birds. Vogels, het moge duidelijk zijn, maken dat ik graag mee doe aan het project. Vissen, ik weet het eigenlijk niet zo. Groot is mijn opluchting dat de ‘anderen’ het ook niet zo weten. Er verschijnen gruwelijke beelden van vissen op het blog dat door allen bijgehouden wordt. Het wordt leuk weer eens echt grafiek te maken, hoewel het formaat voor mij wel heel klein is. Ik ben wat laat geweest met reageren op de laatste ontwikkelingen, maar toen ik vanochtend even een kijkje nam op het blog werd ik helemaal enthousiast van wat er allemaal te zien en te lezen valt. Juliana Salcedo, wonend in Madrid, een van de deelnemers droeg deze vogel aan als gemaakt door haar inspiratiebron:  Laurie Faggioni. Wat een geweldig mooi beeldachtig werkje…

Deelnemen aan deze groep is niet een statement. Het zet me wel weer aan het denken over illustratie versus autonoom werken. Ik heb de neiging mezelf ‘gewoon een schilder’ te noemen. Maar er wordt vaak gezegd dat mijn werk óók illustratief van karakter is. ( ‘Het deels illustratieve, deels autonome werk van Francis Kilian…’) Ik ontken dat niet, ik heb een enorme affiniteit met verhalen, met goede illustraties, maar ik heb ook dat serieuze. Een uitdaging dus!

Het moet de tijd van het jaar zijn, het enorme verlangen naar zon, naar wandelen, naar met-zonder-jas naar buiten. Ik val van de ene verbijstering in de andere. Kabinet valt, nou ja, dat was te voorzien. Sven Kramer verkeerde wissel. Ook rot natuurlijk. Maar het aller aller ergste vond ik de Wilders meneer voor Den Haag die verklaarde dat cultuur, en dan met name het Philharmonisch Residentie Orkest geen subsidie meer hoefde, dat zij liever kozen voor veiligheid, blauw op straat, en nog iets dergelijks -Meer gevangenissen denk ik-. Maar nog erger, nog absurder vond ik Jeltje van Nieuwenhoven, met een frisse nieuwe look die hier als  argument  tegenin bracht dat deze orkestleden muziekles geven aan kindertjes en zo bijdragen aan de cultuur van een stad!!!! Kan ze niets beters verzinnen? Is geweldig spelen niet een ENORME bijdrage aan de cultuur van de stad? Moet je er dan kindertjes bijhalen om de invloed evident te maken? Ze boog al mee voor ze er erg in had. Maar ja, leg het maar eens uit aan een dove, hoe muziek kan raken, en troosten, en enrgie kan geven. Zijn er mensen die werkelijke cultuur kunnen verdedigen? Wil de PVV met zijn allen naar Frans Bauer gaan?

Als de PVV werkelijk invloed gaat krijgen dan zal onze sector met mokerslagen uit elkaar getimmerd worden. Dat is niet alleen maar slecht, er mogen best wisselingen optreden en wat invloedrijken verdwijnen. Maar cultuur zal niet gedragen worden, -alle uitingen die kennis, aandacht, betrokkenheid vragen- nog meer nuances zullen verdwijnen, kunst en cultuur zullen verarmen. Gaan we het echt zo ver laten komen?

Het gaat echt niet alleen over hoofddoekjes, het gaat erover dat er iets van ons gevraagd wordt. Dat leven niet alleen maar ‘enig’ is, maar dat ieder van ons voor zich zijn of haar cultuur moet gaan verdedigen. Niet alleen moslims worden slachtoffers, maar vooral heel Nederland zelf.

Een vrijdag zou goed uitkomen. In het kader van onze jaarlijkse excursie ‘avec plaisir’ (dit jaar zaterdag 6 februari) waren we in november al bij elkaar gekomen: Waar zou JIJ nou echt heen willen?

Ik wist het wel. Als er één museum is waar ik graag heen ga, weer of geen weer, ieder jaargetijde, is het wel Insel Hombroich. Dus reden Nirdosh -van Heesbeen- en ik gisteren door een wit landschap om aan te komen in een ‘bezoekersvrij’ parkmuseum. (Er liepen, ergens, nog twee mensen, wij kwamen ze slechts een keer tegen.)  Het park, de gebouwen, de ruimte en het waanzinnige genieten in het kijken…alsof we door een schaal van tijd en schoonheid liepen.
Insel Hombroich is zo ingericht dat al je zintuigen tot leven komen. Je ogen, het luisteren, de samenhangen tussen alle werken die te zien zijn, of het nu Khmerbeelden zijn, ijzersterk werk van Yves Kleijn, of Indiaanse veren-wandtapijten. Alles houdt verband met elkaar.
En ja, het cafépaviljoen bood linzensoep en warme dranken.

Wat waren wij gelukkig.