IDFA Light Fly, Fly High

Beathe Hofsted en Susan Østigaard (deens- noorse productie).

Nog maar drie weken af, is deze documentaire over een indiaas meisje uit de laagste kaste die zich door te boksen een baan wil krijgen en zelfstandig wil worden. Vier jaar lang volgden de documentairemakers dit meisje van haar 16 de tot haar 20 ste. En het gaat momenteel 'extremely well' met haar. Het is een van de twee films die ik donderdag meekreeg van de IDFA, maar hij was inspirerend genoeg. Ademloos van begin tot het einde. Het meisje is een geweldige cast. Een enorme fighter, niet alleen in de ring. Is deze Thulasi. En ook iemand die zich bewust is van haar kwaliteiten in dat rare India. En staat voor waardigheid. Inspirerend bewonderenswaardig.

Achteraf ging het gesprek over de vraag of de makers haar geholpen hebben. Hoe graag je dta als kijker al wil doen. En dat ze vermoedelijk wel toch echt lesbisch zal zijn, hoewel dat niet duidelijker wordt dan wat grappen tussen de vrouwen onderling.

Zelf werd ik geconfronteerd met eigen ervaringen van mensen om me heen die zich door weerstand heenvechten. Dat vechten an sich niet mooi is om te zien, maar wel als het een moreel doel dient. Wat het doet in deze documentaire.  Deens Noorse makelij. Alweer de Denen.

Steeds die Denen.

Beathe Hofseth, Susann Østigaard, Noorwegen, 2013, kleur, DCP, 80' – See more at: http://www.idfa.nl/nl/tags/project.aspx?id=51FCC5CC-93EF-4919-A077-436817BFF4F1&tab=idfa#sthash.v0APco6l.dpuf

Light Fly, Fly High

Beathe Hofseth, Susann Østigaard, Noorwegen, 2013, kleur, DCP, 80'

 

 

 

Samenvatting
 

 

 

 

 

– See more at: http://www.idfa.nl/nl/tags/project.aspx?id=51FCC5CC-93EF-4919-A077-436817BFF4F1&tab=idfa#sthash.v0APco6l.dpuf

Alles helemaal wit

 

 

 

Na een bezoek aan het Folkwang Museum in Essen reden we door naar de Gasometer in Oberhausen. Het was maar een kwartiertje. En het was ronduit lelijk rond de Gasometer. Parkeerplaatsen met campers, veel kerstmarktgasten voor iets dat richting de Arena ging. Wij sloegen de andere kant op. Betaalden 6 euro per man/vrouw en traden in de wondere wereld van Christo. Was ik eerst nog wat sceptisch, de ingepakte Gasometer was een geweldige ervaring. Liggend op kussens nu niet focussen op schilderijen, maar vrij en- en uitademen.

Gaat zien, het is prachtig.

 

 

Zomaar op bezoek

Op aanraden van velen, en naar aanleiding van een artikel over prismaglazen in zuidelijke regionale kranten had ik een afspraak gemaakt bij de arts die gespecialiseerd is in de Utermöhlen richtlijn. Het was er een drukte van belang. Allemaal Ménière patienten die hetzelfde artikel hadden gelezen. De arts bleef er even vrolijk en aardig onder. In de wachtkamer werden ervaringen over 'onze' aandoening uitgewisseld. De medische zorg kwam er ook hier niet goed vanaf.

Waar ik meer mee bezig was was het atelier achter de praktijkruimte die ik had gezien bij aankomst. Het kon niet anders of de arts was de echtgenote van Wim Biewenga. Van het een kwam het ander en een half uur later stond ik, met een recept op zak in het atelier van Wim.

Van alle kaarten die PLINT de laatste jaren heeft uitgebracht waren die met de gedichten van Herman de Coninck  en Hans Andreus me het dierbaarst.

Ik stuurde ze niet op, ik wilde ze houden want ze waren zo mooi.

 

Het nieuwe werk van Biewenga heeft dezelfde stilte. Is alleen nog stiller geworden. Nog eenvoudiger.

Nu kon ik het hem vragen, waarom.

Het antwoord werd niet alleen in woorden gegeven. Het antwoord lag in de werken zelf met goed kijken en de tijd nemen.  Het duurde even voor ik de tedere strengheid kon zien. En de ontwikkeling in zijn werk kon begrijpen.

:

Niet formeel, maar wel verwijzend naar zichzelf. En toch net iets meer dan alleen zichzelf want Biewenga laat sporen achter in al zijn werken.  Minuscule kleine spoortjes, potloodlijntjes, veegjes. Bijna onzichtbaar, of net zo zichtbaar dat het de laag onder de oppervlakte blijkt te zijn.

:

Niet formeel, maar wel verwijzend naar en in familie met een Mondriaan, of Malevich. En toch net iets zachter van toon, net iets fijner van uitdrukking.

 

Fabiola door Francis Alÿs

                  

geïdealiseerd portret van Fabiola door Jean jeacques Henner in 1885, daarnaast een fijn borduurwerkje

Nu ik toch gegrepen ben door Alÿs zoek ik steeds verder naar werk en sporen.

De Heilige Fabiola. Rond het jaar 400 moet zij in Rome geleefd hebben. Rijke tot zeer rijke vrouw trouwt jong met een enorme bruut en vraagt een echtscheiding aan. Hoe dat ging in de vierde eeuw na Christus weet ik niet maar het zal (ook toen) een hoop gedoe hebben gegeven. Het werd in ieder geval gezien als zonde en zij werd buitengesloten uit de gemeenschap van de kerk. Nu trouwde ze nogmaals (hoe en met wie is onduidelijk) maar snel daarna stierf deze tweede echtgenoot. Het bewijs voor haar hoogmoed -gij zult geen echtbreuk plegen- was geleverd en Fabiola kwam  tot inkeer.

Zij deed boete voor haar zonden (echtscheiding van haar eerste man) in de straten van Rome, publiekelijk. Daarna schonk zij alles wat zij had aan vermogen en goedereen aan de armen en de kerk. Zij werd vergeven voor haar zonden en werd weer opgenomen in de gemeenschap.

Fabiola wordt gezien als de beschermheilige van de bedrogenen, de slechte huwelijken, scheidingen, gebroken gezinnen en alles wat daarbij hoort. Geheel actueel, deze heilige, zou ik zo zeggen.

Francis Alÿs verzamelt haar portret waar mogelijk. Met grote regelmaat stelt hij zijn verzameling tentoon. De kopieën van het portret van Henner, dé Fabiola zijn meestal amateurwerken, gevonden op rommelmarkten en inboedelverkopen, maar met elkaar bieden ze een spectaculair zicht op overdracht van beeld. Van interpretatie en toewijding. Niet zonder humor, maar ook uiterst ernstig. Steeds zoekt hij naar bijzondere plaatsen om zijn verzameling -nu al op tot de 400 portretten- te tonen. Waar hij kan schildert hij de wanden waarop de verzameling komt te hangen zo groen als mogelijk.

Zo werkt het voor mij. De eenvoud van het concept, persoonlijke fascinatie en het groeien van een verzameling die op zich al imponerend is.

Wat een plezier toch in geloof en ongeloof.

En wat doet hij dat toch geweldig goed.

Geen andere invulling dan het feit dat hij verzamelt en ten toon stelt.

 

 

 

When Faith Moves Mountains

2 November en de Werkgroep Blikopener II komt bij elkaar om met elkaar de plannen voor de expositie in April te bespreken.

De uitnodiging van Kunsthuis de Secretarie om met elkaar een tentoonstelling te maken is door iedereen aangenomen. Het is een feestje om de groep te kunnen begeleiden. Dus daar zijn we dan: een man en acht vrouwen rondom het thema Grenzen.

De eerste bijeenkomst was in het Kunsthuis zelf. Zalen bekijken, ins en outs van de ruimtes, de modus van het exposeren en de verwachtingen die het Kunsthuis heeft van de tentoonstelling. -Heel vrij gelukkig-. Na een rondje brainstormen op het woord grenzen is iedereen naar huis gestuurd met de opdracht tot verdieping en het uitwerken van een concept voor de tentoonstelling.

Blikopener II

Als ik aan grenzen denk  komt meteen het werk van Francis Alys 'When Faith Moves Mountains' in me op. De video die laat zien hoe 400 studenten en hun vrienden met schop in handen geloven in de actie een berg 10 cm te verplaatsen is beeldend zo geweldig en als geloof zo inspirerend (bergen verzetten in de ware betekenis van het woord) dat ik er niet aan ontkom. Het filmpje als motor voor de Werkgroep gebruikt.

Vanochtend heeft iederen verteld waarvanuit hij/zij gaat werken. Door museumbezoek, het lezen van werk van Hans den Hartog Jager (Verf) en het bekijken van de 15 minutenfilmpjes Hollandse Meesters hebben we gezamelijke referentiepunten terwijl het gesprek gaat over de vormen die we zoeken om persoonlijke thema's in concept te gieten. Leven en dood, arm en rijk, landsgrenzen, schildertechnische grenzen: alles is aan bod gekomen.

Het belooft een mooie tentoonstelling te worden.

Kan me alleen nog maar verheugen..