Mamma Mia

Onze goede vriend Michaël heeft een beeld gemaakt. Terwijl we het bekeken vertelde hij dat hij het altijd zo gek vond dat een beeld, als het af was, echt iets anders wordt. ‘Mensen zien altijd alleen maar het eindresultaat, ze weten niet half hoe groot het LIJDEN is als je een beeld maakt.’
Juist dit gegeven maakt me steeds voorzichtiger met het bijhouden van een blog over mijn werk. Het lijden is privé. Mijn beslissingen vaak grillig. Mijn werkwijze is een beetje als mijn leven; iets doen, kijken of het klopt, bijstellen of veranderen. Erg intuïtief. Maar het is niet alleen maar intuïtie, het is een soort omgekeerd leren. En het vraagt een enorme concentratie op het werk. In periodes van hard werken valt het me vaak zwaar om mijn tijd te verdoen: wat dat dan ook moge zijn want er zijn uren dat ik niets doe – hoorde Klaas Gubbels dat vertellen in een interview -Kunststof-en heb hem ervoor bedankt-.
Zoiets als naar de film Mamma Mia gaan.
Maar tsja, Michaël had zijn beeld af -hij wel- dus we gingen en het was geweldig leuk en energiek. In Zürich met op een rij een Zwitser, een Zweedse, twee Duitsers en twee Nederelanders die tijdens de pauze en na de film hun herinneringen deelden. Ik vond Abba altijd iets triests hebben, maar Meryl Streep vond ik he-le-maal ge-wel-dig .
Over iconen gesproken.

En ja, ook tekeningen van Louise Bourgeois gezien die zoooo energiek zijn, zoooo helemaal goed

Leonard Cohen Westergasfabriek Amsterdam

http://nl.youtube.com/watch?v=RQkSYHSFcXA

Een van de mooiste avonden dit jaar: 12 Juli. Amsterdam. Leonard Cohen, 73 jaar. We hebben geluk en staan heeeel dicht bij het podium. Een belgische jongen vertelde me al voor het concert -hij had hem twee dagen ervoor in Brugge gehoord- dat hij erg goed bij stem was. Maar wat nog meer. Een meester, is hij. Drie uur lang onvermoeibaar, bekende na bekende teksten, teksten met herinneringen, teksten met kleine veranderingen, teksten die meeleven en geleefd hebben en waar hij aan het einde voor bedankte: ‘thank you for keeping my songs alive for so long’Hij moest eens weten…en hoeveel voor ik denk iedereen die aanwezig was, die alle teksten kennen, zijn gedichten mee declameerden. Genereus en allang voorbij het moment te moeten winnen stond daar een man in pak, liefdevol, en genereus. Bijna dankbaar en met hem een heel veld dankbare toehoorders. We zijn allemaal gebutst en gescheurd en een beetje gebroken, dacht ik tijdens het luisteren, maar we leven allemaal nog.Het mooiste nummer, tijdens de toegiften, If it be your will, gedenkwaardig mooi.